من و باورهام ...

من آدمی هستم با عقاید مذهبی خاص. شاید هم خودم اینجوری فکر می کنم و واقعیت امر این نیست. من اعتقادات مذهبی رو از پدری یاد گرفتم که تو یک خانواده کاملا غیر مذهبی حاضر شده از ارث چند میلیاردی محروم بشه ولی دست از اعتقاداتش بر نداره، با وجود تمام اعتقادات مذهبیش سی سال پیش انگلیس رفته. بیشتر از پدرم از مادری یاد گرفتم که تو یک خانواده مذهبی بزرگ شده ولی زمانی که دختر ها سیزده سالگی ازدواج می کردن دانشگاه رفته، فعال سیاسی بوده و پذیرش دانشگاهی در آمریکا رو برای ادامه تحصیل گرفته بوده. پدر و مادر من هر دو آدم هایی با باور های مذهبی قوی بودند و هستند ولی به هیچ وجه سنتی نیستند. یعنی جایی ندیدم عرف و رسم و رسوم جامعه رو به عنوان مذهب قبول داشته باشد. اسلام رو همون طور که هست قبول دارند نه بیشتر و نه کمتر. هیچ وقت تو انجام و یا باور مذهبی فشار یا حتی تشویقی برای ما بچه ها نبوده. مثلا اصلا یادم نمی یاد مامانم بهم گفته باشه پاشو نمازت رو بخون. ولی همه ما آدم های مذهبی شدیم البته با همان باور های واقعی اسلام از نظر خودم. حالا چی شد که دارم دراین باره حرف می زنم. علتش اینه که هر روز بیشتر از دیروز دارم تو جامعه احساس فشار می کنم. از نظر من باور اکثر جامعه دو دسته هست، یا آدم های مذهبی سنتی هستند و یا غیر مذهبی هستند. یک دسته هم هستند که بعضی از باور های مذهبی رو قبول ندارن ولی سنتی هستن و عده خیلی خیلی کمی باور های مذهبی رو قبول دارن ولی سنتی نیستن. من خانوادمو جز همین عده کم دسته بندی می کنم. معتقدم آدم های دو دسته اکثریت خیلی زندگی راحت تری دارن چون جز اکثریت هستن ولی دسته سوم و اون عده کم خیلی اذیت می شن چون کمتر کسی حرفشون رو می فهمه.

دو سال پیش تجربیاتی داشتم که باعث شد بخوام پوشش ظاهریم رو عوض کنم جوری که شاید بیشتر بیان گر افکارم باشه چون بعضی ها رو به غلط انداخته بود. تغییر پوششم کمی کارم رو راحت تر کرد چون از دسته آدم های با اعتقادات کمرنگتر دور شدم و به آدم های به ظاهر مذهبی نزدیکتر شدم. ولی باز مشکلات خودش رو داشت چون با این دسته آدم ها هم به لحاظ سنتی بودنشون شباهت نداشتم و خیلی اذیت شدم. البته وقتی خوب فکر می کنم ترجیح می دم تو همین ظاهر بمونم چون به مراتب مشکلاتش کمتره ولی هنوز وجود داره.

+ نوشته شده در شنبه یکم آذر ۱۳۹۳ساعت 14:37 توسط مسافر |